Bu sabah sokakta bir kıyamet, bir gürültü, havlama sesleri. Pencereden baktım. Ondan fazla köpek vardı. İçlerinde yavrular da vardı. . Şaşkınlardı; etrafa ,yoldan geçen insanlara havlayıp duruyorlardı. Bizim buralarda dolaşan ,tanıdık iki sokak köpeği de bunlara havlıyor. Yeniler şaşkın caddeye çıkmaya , arabaların peşine koşmaya çalışıyor. Resimde tam çıkmadı ama ağaçların arkasında da varlar. Belli ki birileri bunları buraya bıraktı . Başka türlü olamaz, çünkü yoklardı. Olan köpekleri tanıyoruz artık:/ Dersaneye gelen giden çocuklar, kenardan kenardan hızlı hızlı yürüyor , bir tedirginlik oldu.
Köpekler de esnafın dağıtması ile başka taraflara doğru gittiler. Sorun ertelenmiş oldu. Çoğu şehrin çözümsüz bir sorunu. Kontrolsüzce çoğalıyorlar .Tek köpekten korkmayabilirsiniz. Böyle bir köpek sürüsünün ortasında da kimse kalmak istemez sanırım.
Bu konu pek çok insanı, özellikle küçük çocukları üzücü , kahredici sonlara götürdü. Umarım bir çaresi bulunur bu başıboş köpek sürüleri konusunun, iktidar muhalefet inatlaşmasına dönmez.
**
Bu yazımı yaklaşık bir ay önce yazmıştım. Yayınlamadım. Didişmek isteyenlerle uğraşmak istemedim. Bu konu çok ''hassas'' hale gelip ,sonu nerelere kadar uzatılıyor tahmin edersiniz. Sonra dün medyada yer alan Sevda Özkaya evladımızın haberini okudum. Allah rahmet eylesin, ailesine sabırlar diliyorum canı gönülden. Bunun yazmak bile çok acı. İşte böyle köpeklerden kaçarken kendini yola atmış:( Yüreğim yandı. X'de çok fazla ''TT'' olamamış, ulusal medya haberlerinde toplanan köpekler kadar bile haber değeri olmamış. O üniversitede gençler eylem yapmışlar ama aynı sorun devam ediyormuş. Bunun gibi pek çok can kaybı oldu. Gençlerimizi , çocuklarımızı bu kadar zebil ziyan ettiğimiz başka bir dönem yaşamadık her halde. Çocuklar artık her konuda, büyüklerden ümidini kesmiş kendi sorunları ile kendileri baş etmeye çalışıyor, ne kadar başarılı olurlarsa artık.
Sadece bu konuda değil ,eğitimde, sağlıkta yaşamın içinde, biz yetişkinler olarak çocuklarımıza ne bırakıyoruz, onlara ne kadar değer veriyoruz, ne yapıyoruz. Biz susuyoruz.Onlar içlerinden çığlık atıyorlar.