Dün hava çok güzeldi. Güneş hafif ısıtıyor, gölge hafif serinletiyor. Annemle babamı devre arkadaşları ile buluşmaya götürdük. Babam artık araba kullan/a/mıyor. Arabasını da sattı bu nedenle. Şimdi bir yerlere biz getirip götürüyoruz. Arkadaşları da çoğu arabalarını bir kenara bırakmışlar. Çoğu bizim gibi evlatlarıyla ,toplu ulaşımla , taksi ile bir yerlere gidip geliyor. İstanbul'da yaşayanlar için en mantıklısı artık bu. Trafik sorun, park yeri sorun, benzin pahalı yani say say bir çok neden. Kartal'dan Fenerbahçe'ye gitmemiz bir buçuk saati buldu. En sakin olacak zamanda hem de. Okullar kapalı olmasına rağmen dönüşüm inşaat işleri her daim her saat açık, koca koca hafriyat kamyonları yollarda:/
Gittiğimiz yer sakin, huzurlu. Büyüklerimiz bir araya gelmekten mutlu. Biz de baya büyüğüz de bakmayın, onların yanında genç kalıyoruz:)
Bu güzel ortamdan biraz erken ayrıldık. Çünkü aynı gün bir arkadaşımın vefat eden babasının, cenazesi kalkacaktı. İkindiye yetişmem gerekti. Bu gibi konuları artık benimkilere bahsetmek istemiyorum. Adamcağızı evladı yazlığına bırakıp İstanbul'a döndükten iki saat sonra ölüm haberi gelmiş. Çok acı. Hanımı bir anda tek başına kalmanın acısıyla o kadar çok ağlıyordu ki! Allah rahmet eylesin. Görevimizi yerine getirdik.
Dün yine yaşlanmanın ,yeni deyişle yaş almanın(ne farkı varsa,bir nevi teselli) ne kadar zor olduğunu düşünerek uyudum.
