Baharı Beklerken

Biz baharlar açtı  derken, cemreler düşecek diye beklerken, füzeler düştü, savaş çıktı. Baharı da bekliyorduk ama savaşı da bekleyenler vardı. Beklenen oldu. Dünyanın bitmeyen dramı. İnsanların ardı ardına nesillere devir teslim ettikleri en anlaşılmaz durum ,dert, çözümsüz olay ,acınası savaş. Bitmiyor, her gelen nesil yaşıyor bu durumu. 

Belki de bu da kurulu dünya düzeni dahilinde. Tıpkı her bahar açan badem çiçekleri gibi.
Ama badem ağacı her yıl açarken kimseye zarar vermiyor, aksine umut vaad ediyor. Oysa savaş her defasında eksiltiyor.

Yine de insan tuhaf bir varlık. Füze seslerinin arasında bir yerlerde çay demleniyor, ekmek  pişiyor, çocuklar oyunlar oynuyor, ana babalar saçlarını okşuyor. Hayat beton aralarından fışkıran yemyeşil otlar gibi, canlı. Devam ediyor. 

Belli ki bu da kurulu dünya düzeni dahilinde .

Badem çiçekleri açmaya devam edecek. Biz de yaşamaya. 

Belki bir gün, savaşın da nesilden nesile devredilen bir alışkanlık değil, geride kalmış kötü hatıra olduğu baharlara uyanır insanlar. Kim bilir.