Şubat güzel havalar, erken açan badem ağaçları, tam zamanı olan sarı mimozalar, hafiften cıvıldaşmaya başlayan serçe kuşları ile güzel geçiyor. Yaşayanlara, nefesi yetenlere. Bu hafta hemen hemen birer gün ara ile tanıdık iki yaşlı beyin cenazesi oldu. Tesadüf ikisi de aynı apartmanda altlı üstlü oturuyordu. Bir gün arayla iki gece aynı apartmanda duadaydık. Makamları cennet olsun, diyelim vakti gelen göçüp gidiyor. Bizim mahallede cenaze namazlarının kılındığı cami hemen ilçe mezarlığının arka kısmında. Eski Kartallılar genelde bu ilçenin en eski mezarlığına defnediliyor. Ben de arada anneannemi ziyarete gelirim de epeydir gelmemiştim ,vesile oldu gidenler. Anne tarafımdan hepsi burada. Dedemin yattığı yere ulaşmak imkansız gibi çünkü ara yol yok kıyıdan köşeden diğer mezarlara basmadan gitmeyi denemek lazım ,çok zor. Anneannemin tarafı daha ara yollu. Bizim mezarlıklarda buna dikkat edilmemiş eskiden. Bunu bilen annemin amcası nüktedan bir insandı '' ..beni öyle arkalara değil yola yakın gömün , gelene geçene bakarım ..'' diye espri yapardı. Allah rahmet eylesin ,gerçekten de kabri tam da en önde, caddeye bakıyor. Böyle ufak anılarda hatıra kalıyor gidenlerden Mezarlığın sessizliği etkileyicidir. Mezar taşlarındaki yazılarda. Arada sonumuzu oracıkta görsek de hiç oraya gitmeyecek gibi yaşamamız da enteresan gelir. Ne güzel yaratılmışız.
İçiniz kararmasın sakın bunlarda hayatın gerçeği. Yemyeşil ağaçların kuruması gibi insanlarda aynı, önce yeşerip sonra kuruyor. Önemli olan yaşadığımız zamanları doğru ,faydalı , güzel işlerle geçirebilmek. Kalp kırmamak, geride hoş anılar bırakmak.
