İstanbul'da istediği üniversitenin kapısını açmış , rahat bir soluk almıştı.
Yurtta kalmak onun gönlünde yatıyordu, ama gerek kardeşinin şehir dışı
okuması gerek maddi olanaklar ,gerek zaten İstanbulda yaşıyoruz,düşüncesi
bu fikri sadece fikir olarak bırakmıştı...
Gider gelir diye düşündük.
Ama kazın ayağı hiç de öyle değilmiş.
Benim hergün Bayazıt' okula gidip geldiğim günler meğer ki mazide bir gülmüş;
İstanbul'da ulaşım 80'lerde ooo ne güzelmiş ,ne rahatmış .
Kartal'dan binilen banliyö treni, ulaşılan Haydarpaşa vapuru, Karaköy, oradan
otobüsle hoop en fazla 1,5 saatte Beyazıtta anfinde oturuyorsun..
Öyle hayal ettim
ne yanılgı..
İstanbul aşmış taşmış,
Kartal'dan Ayazağa'ya gidip gelmek develere hendek atlatmak olmuş..
Kızcağızım (artık banliyö tarih olduğundan*) her sabah ezan vakti kalkıp,
metroya ulaşmak için minibüse,
metroya binip, Ayrılıkçeşmeye, oradan Marmaray'a geçip Üsküdar'a,
oradan vapurla Beşiktaş'a --dur bi soluklanayım-- Ordan otobüsle
Maçka'ya ya da gününe göre Ayazağa'ya koşturuyor...
Akşam dönüş ayrı sıkıntı, karda kışta,karanlıkta merakla gözlenen yollar
sonunda ömer de bende ''Direnme'' modundan çıkıp yurda kayıt yaptırmasına
onay verdik..
Önce , hani biz İstanbul'dayız yurt çıkar mı? dedik , meğer,
buralardan oralara gitmenin zorluğu kabul görmüş , hemen yedek listeye kaydetmişler.
Geçen haftada haber verdiler, şimdi pazartesi yurda yerleşecek.
Bu aralar yine yurt çeyizi derdindeydim,
nevresim, havlu, terlik, saç kurutma,pijema vs vs vs..
bu konuda uzman olduk.
İkinci mücadele de, bunun birincisi ne zamandı derseniz ,
o ayrı bir yazı konusu ;
Bursa'da oğlum için yurt arayışlarımız:)))
