Bir soba başında oturmayalı uzun yıllar oldu. Ankara'daki ilk evimiz sobalıydı, lojmana taşındık orada da soba yakılıyordu. Linyit kömür, kok kömür , sobanın külünün boşaltılması, soba borularının sökülüp temizliği, evlerde kömürlük olması, sobayı tutuşturmak için çok hoş kokan çıraların istiflenmesi, evin duman tütmesi vs. vs. Bunlar hayatımızdan Ayrancı'daki kaloriferli eve taşınınca bitti, maziye karıştı. Tabi şimdi nostalji yaratıyor anılar canlanıyor, işte üzerinde ne güzel kestane pişirir, ekmek kızartır, çay demler diye güzel yönlerini anımsıyor ,anlatıyoruz.İnsanların belki akşam soba başında toplanması bir arada olması aileyi güçlendirir, birleştirir.Lakin soba zahmetli , sobalı evde yaşamak zordur, bir oda ısınır diğer odalar buz keser, bir arada oturma mecburiyetini getirir.
Uzun zaman sonra bir soba yanı bulunca rehavet gelmedi değil, bir de üzerinde mis gibi ıhlamur kaynatılıyordu, ondan da bir bardak içince sımsıcak oturup kaldık soba yamacında.
Bu tatlının adı Nata. İnternette bazen yiyelim, tadalım, nerede ne yenir falan gibi içerikleri takip eder sevgili beyim Kadıköy'de Moda da Nata diye bir tatlıcıya denk gelmiş. Biz de bir Kadıköy gezimizde gidip tadına bakmıştık. Belem turtası ya da pastel de nata isimleri ile bilinen bir Portekiz tatlısıymış.
Dışı milföy hamuru tarzı, iç dolgusu muhteşem bir krema. sanırım esas sır bu kremada. Çünkü bu resmini gördüğünüz başka bir fırının yapmış olduğu Nata, görünüş evet birebir, fakat gerek hamurun çıtırlığı/çıtırdeğil/ gerek krema dolgusu/pirinçunlu muhallebitadı var/ asla aynı değil. Uyarlanmış, tadı da çok güzel ,ama aynı asla değil.
Yine de çayın yanında gayet güzel gitti.
Hepimize güzel bir hafta dilerim.
İstanbul için de biraz kar:)
