İstanbul'da yaşamak her daim zor hale geldi. İnsanlar çok asabi çok. Hiç beklemediğiniz bir anda bir vukuatın içine dahil olabilirsiniz.
Mutlu mesut bu çiçekler gibi rengarenk bir halde trafiktesiniz mesela dün bizim olduğumuz gibi. Sakince bir yerden eve dönmeye çalışıyorsunuz. Az da kalmış, mahalleye varmışsınız. Parkın kenarındaki sokak çift gidiş geliş, lakin yolun tek tarafında arabalar tren vagonu gibi dizili park halinde. Genelde Marmaray'a yakın olan tüm sokaklar park yeri halini aldı. Sabah gelip arabalarını park ediyorlar ,marmaraya binip işlerine ya da her nereye ise gidiyorlar.
Sokak araları trafiği tam bir keşmekeş. Biz de yolun girişinden baktık gelen yok ,sokak zaten kısa mesafe başından sonu görünüyor. Girdik yola çok az kaldı ki bir başka araç hızla sokağa girip önümüzde durdu. Camdan o cücük kafasını çıkarıp el kol ile geri gidin diyor. Filtreli camdan bile belli olan kırmızı rujlu bir kadın var yanında. Başladı ona bağırmaya ''çek resmini çek çek cimere şikayet edeceğim''
Töbee! Eşim kibardır trafikte çok uzun yıllardır araç kullanır,bilir yol yordam. Ama adamın böylesine ilk kez çattık. O ancak beş-on metre geri gidecek, neredeyse köşede duruyor ,biz tüm sokağı geri gideceğiz.
Vallahi o hengamede aklıma ;Bir köprüde karşılaşmış iki inatçı keçi hikayesi geldi. Sinirim bozuldu:)
Neyse adam yine el kol yapıp geri gitti(mecbur) ,bende benim beyi sakinleştirerek yolumuza devam ettik.
Yani bu İstanbul'da trafik çıldırmış. Kolay kolay da hale yola gelmez. Çünkü o kadar dikine ve çarpık yapılaşma var ki .Yol desen aynı yol, herkes yıllar öncesinin o sakin sokaklarına doluştu.
Aynı gün içinde bir kaza ve bir kavgaya daha şahit olduk.
Dün Anadolu'nun çok güzel bir şehrinden gelen okul arkadaşımla buluşma ayarlanmaya çalışılıyordu. Bir türlü denk getriremedik; ''Bizim orada her yer yarım saat, burada kimi metroya yakın istiyor, kimi metrobüse nasıl buluşacağız bilmem.Okul zamanı böyle miydi İstanbul'' diye şaşkınlığını belirtti.
Öyle ne yazık ki İstanbul'da yaşamak tam bir çile..
Çile bülbülüm çile..
